Op 8 en 9 november organiseerde InYgo (Ignatian International Youth Network – www.inygo.org) in Aix en Provence (Frankrijk) een conferentie met als thema: ‘Affectivity in need of permanent education’. Doel van deze conferentie was Ignatiaanse opvoeders elementen aan te reiken waarmee ze jongeren kunnen begeleiden in hun affectieve groei.
Inspiratie werd gezocht in de pedagogie van Marriage Encounter en in de Geestelijke Oefeningen zelf door respectievelijk drie sprekers: Luk en Mieke Adriaens (voormalige Europese vertegenwoordigers van Marriage Encounter) en Bernard Mendiboure sj.
Een 50-tal mensen uit heel Europa en daarbuiten namen aan deze sessie deel. Tot uit Litouen en Libanon mochten we deelnemers onthalen. Het programma was opgebouwd uit afwissend input en tijd voor verwerking, individueel en in groepjes.
Luk en Mieke Adriaens brachten een bijzonder authentieke en sterk appelerende getuigenis over hun affectief en gelovig zoeken en leven. Affectiviteit en God, het beleven van hun liefde en de Liefde voor God stonden centraal. Daarbij werd gefocust op lichamelijkheid en seksualiteit als positieve elementen met een originele kijk op het bijbelse begrip van kuisheid. Een authentiek affectief leven is niet de ontkenning van onze lichamelijkheid en seksualiteit maar de aanvaarding en beleving ervan in relatie met de ander. Kuisheid is dan precies de beleving in relatie met de ander die ons oproept om uit onze eigen individuele beleving te breken vanuit zijn/haar andersheid en dus ook verschillend verlangen. Hoe dit overbrengen aan jongeren? Er zijn wellicht vele antwoorden mogelijk, zo zeggen Luk en Mieke, maar fundamenteel gezien kan je enkel datgene overbrengen wat je ook zelf van binnenuit beleefd hebt. Alleen zo kan je rekenen op credibiliteit bij jongeren.
Bernard Mendiboure sj schetste in een sterk cultuuranalytisch exposé de wereld waarin jongeren (en opvoeders/volwassenen) vandaag moeten leven. De realiteit is meer en meer gefragmenteerd (vooral door de opkomst van de technologie) terwijl de zin van het leven maar kan gevonden worden in de synthese. Bovendien worden jongeren aangezet om individualistisch te leven, op zoek te gaan naar onmiddellijke bevrediging van hun verlangens daarbij voortdurend verlangend om geliefd te worden en succes te hebben. Ook Ignatius wilde in zijn jonge jaren geliefd zijn, maar God leerde hem in de Manresa-ervaring om vanuit dit natuurlijke verlangen om geliefd te worden over te gaan naar een spiritueel verlangen om lief te hebben. Ieder mens wordt hiertoe geroepen en God, onze Schepper, is op dit punt tegelijk ook onze Opvoeder. Spirituele begeleiders kunnen jongeren openmaken voor deze vorm van ‘opvoeding’ door te werken aan hun humane en spirituele groei. Daarbij ziet Mendiboure drie vormen van begeleiding: educatieve, pastorale en spirituele waarbij het respectievelijk de bedoeling is om meer mens, meer christen en meer volgeling van Christus te worden.
Meer over deze conferentie kan U vinden op www.inygo.org (voordrachten sprekers, foto’s, geluidsfragmenten en algemene info). InYgo is een wereldwijd netwerk met religieuze,pedagogische en sociale doelstellingen. Het is een non-profit organisatie die gesteund wordt door Jezuïeten, Ignatiaans georiënteerde vrouwelijke congregaties en leken die werken vanuit de Ignatiaanse spiritualiteit.
Luk en Mieke Adriaens brachten een bijzonder authentieke en sterk appelerende getuigenis over hun affectief en gelovig zoeken en leven. Affectiviteit en God, het beleven van hun liefde en de Liefde voor God stonden centraal. Daarbij werd gefocust op lichamelijkheid en seksualiteit als positieve elementen met een originele kijk op het bijbelse begrip van kuisheid. Een authentiek affectief leven is niet de ontkenning van onze lichamelijkheid en seksualiteit maar de aanvaarding en beleving ervan in relatie met de ander. Kuisheid is dan precies de beleving in relatie met de ander die ons oproept om uit onze eigen individuele beleving te breken vanuit zijn/haar andersheid en dus ook verschillend verlangen. Hoe dit overbrengen aan jongeren? Er zijn wellicht vele antwoorden mogelijk, zo zeggen Luk en Mieke, maar fundamenteel gezien kan je enkel datgene overbrengen wat je ook zelf van binnenuit beleefd hebt. Alleen zo kan je rekenen op credibiliteit bij jongeren. 
Bernard Mendiboure sj schetste in een sterk cultuuranalytisch exposé de wereld waarin jongeren (en opvoeders/volwassenen) vandaag moeten leven. De realiteit is meer en meer gefragmenteerd (vooral door de opkomst van de technologie) terwijl de zin van het leven maar kan gevonden worden in de synthese. Bovendien worden jongeren aangezet om individualistisch te leven, op zoek te gaan naar onmiddellijke bevrediging van hun verlangens daarbij voortdurend verlangend om geliefd te worden en succes te hebben. Ook Ignatius wilde in zijn jonge jaren geliefd zijn, maar God leerde hem in de Manresa-ervaring om vanuit dit natuurlijke verlangen om geliefd te worden over te gaan naar een spiritueel verlangen om lief te hebben. Ieder mens wordt hiertoe geroepen en God, onze Schepper, is op dit punt tegelijk ook onze Opvoeder. Spirituele begeleiders kunnen jongeren openmaken voor deze vorm van ‘opvoeding’ door te werken aan hun humane en spirituele groei. Daarbij ziet Mendiboure drie vormen van begeleiding: educatieve, pastorale en spirituele waarbij het respectievelijk de bedoeling is om meer mens, meer christen en meer volgeling van Christus te worden.