Impressies bij mijn bezoeken aan een gesloten centrum.

Bij lange detentie groeit de ontreddering en het wantrouwen van de gedetineerden (de vreemdelingen die er ter plaatse verblijven), vooral omdat zij gevangen zijn zonder veroordeling. Bovendien wordt vaak hun goede wil en eerlijkheid in twijfel getrokken.

Bij het bezoek aan mensen in een gesloten centrum is er juridisch vaak niets meer mogelijk, maar toch is het belangrijk om op dat moment te blijven langsgaan. Wat de mensen immers het meest kapotmaakt is de onzekerheid, geen data te kennen en niet te weten hoe lang ze nog opgesloten blijven.

We proberen de mensen wat te ondersteunen en hoop te geven.  Enerzijds mag je geen valse hoop wekken, anderzijds is het belangrijk om een soort hoop op te wekken om rust en vrede te kunnen vinden (cfr. de Ignatiaanse spirituele troost).

Ik besef dat het lijden van deze mensen veel groter is dan mijn eigen, kleine dagdagelijkse zorgen. Na elk bezoek probeer ik zelf wat tot rust en gebed te komen. Achteraf terugblikken op een gesprek helpt mij ook om het “nut” in te zien van deze bezoeken. Het is een hele steun voor mij om lid te zijn van JRS. Op mijn eentje zou ik denk ik dit werk niet lang kunnen volhouden.

een bezoeker