De gang van zaken tijdens een retraite is iets wat lastig is voor te stellen voor wie zelf nog nimmer één beleefde. Zelfs als iemand feitelijk meent te weten wat een retraite inhoudt. Ik was zo iemand voordat ik afgelopen zomer in Loyola aan mijn eerste retraite begon. Ik wist dat ik mij gedurende vijf dagen zou afzonderen van de dagelijkse sleur om door middel van meditatie en gebed dichter bij God te komen. Ik meende van tevoren te weten wat de bedoeling was, maar ik had geen idee van wat er werkelijk van mij verwacht werd. Het is wellicht daarom dat ik aan mijn retraite begon met voorveronderstellingen die later vals bleken te zijn. Allereerst zag ik van tevoren niet waar de wezenlijk activiteit van een retraite in gelegen was. Mij leek vooral het stilzwijgen gedurende de dag de zwaarste taak. Het zwijgen was inderdaad niet altijd even gemakkelijk, maar ik ontdekte dat een retraite niet draait om het zwijgen, maar juist om het spreken, echter niet met de wereld, maar met God. Tijdens mijn retraite heb ik geprobeerd mijn relatie met God te verbeteren. Dat was niet altijd even gemakkelijk, soms zelfs erg lastig, maar ik heb het wel als vruchtbaar ervaren.

Een andere veronderstelling is dat een retraite iets is dat je alleen doet. Het is natuurlijk zo dat ik mijn meditaties en gebeden in stille afzondering plaatsvonden en dat ik ze heb gevoeld als iets persoonlijks tussen God en mij. Met mij deden echter tientallen andere mensen hun retraite, zodat ik mij in mijn zoeken naar God nooit alleen heb gevoeld. Veel steun had ik daarbij aan de dagelijkse eucharistievieringen, aan de gesprekken met mijn persoonlijk begeleider en aan de dagafsluiting met mijn gespreksgroep.

Andreas