Als pelgrim was ik deze zomer een tijd onderweg. Je vestigt je nergens definitief en voelt aan dat je nog geen rust gevonden hebt.

En toch……. Onderweg merkte ik dikwijls dat we als pelgrims rust uitstraalden. Op je eigen ritme kunnen lopen, omgeven worden door prachtige natuur. Het zorgde ervoor dat heel veel grenzen weken op deze tocht, zodat we onze geest konden openen om te ontvangen ………

Als pelgrim ontving ik

voedsel dat we samen droegen en dat voedde mij

water dat we samen deelden en dat leste mijn dorst.  
woorden die we samen vonden, zodat we verstaanbaar werden voor elkaar.

een weg die we samen gingen, één die bereikbaar en ook uitdagend was.

hoop, waaraan we samen zouden werken zodat deze wereldwijd wordt.

Op pelgrimstocht gaan met jezelf, met je verleden en je toekomstwensen om jezelf vragen te stellen en te laten bevragen; bewust tijd maken om je diepste verlangens te vinden. Dit bracht mij dichter bij Zijn en mijn beweegreden om elkaar en anderen op mijn dagelijkse weg leven te geven.

Heidi Cobbaert