Het begon al bij de eerste contacten met de groep ‘Ania Vlaanderen’. Contacten die we in de Oude Abdij in Drongen hadden. Per twee werden we gevraagd om een onderwerp naar voren te brengen. Samen met iemand die ik later “vriend” zou kunnen noemen, koos ik voor het onderwerp ‘Jezuïeten vandaag’. Ik bemerkte vlug parallellen in hoe de Jezuïeten tewerk gaan en wat diaconie inhoudt – het onderwerp van een werk Godsdienst in mijn retorica.

En toen kwam Canada. Als hoofddoel, zo komt het mij voor, probeerde men een vriendschapsband te creëren – of ons de kans te geven “vrienden in de Heer” te worden, zoals ook op het logo van Ania 2002 vermeld stond. Het waren dagen van ontmoeting door dialoog. In gesprek met – bijvoorbeeld – jongeren van Ania France (de Franse afvaardiging) werden er banden gesmeed die langer bleven duren dan enkel die WJD.

Het waren ook dagen van bezinning door contemplatie en openheid door deelmomenten. We werden als het ware ondergedompeld in de open eerlijkheid en hartelijkheid van de Jezuïeten. Bij het minste probleem dat er was – praktisch of anders – was onmiddellijk wel ergens een Jezuïet aanspreekbaar, net zoals andere mensen. De Jezuïeten hielpen mij op een ander niveau en een andere manier om met problemen om te gaan.

Kortom, de dagen waren – ondanks het vrij ruime programma – vol. Vol ontmoeting – met elkaar en de Heer – en vol van geluk: diep innig geluk, omdat we dit alles mochten meemaken.

Midland, zo kan ik nu concluderen, was eigenlijk een groot bewustwordingsproces. Natuurlijk is dat al bezig van voor de Wereldjongerendagen, en van voor het Ania-voorprogramma, maar af en toe heeft dat een nieuwe impuls nodig. Een Canadese Jezuïet wist ons volgende zin te vertellen – die later ook nog is uitgesproken door de Paus: “Bekering is een continu proces.” Wat is bekering anders dan het je bewust worden van het bestaan van een persoonlijke God?

Ik leerde ook vertrouwen hebben in mensen. Niet dat ik dat niet kon, maar er is toch een verschil. Als ik thuis ben, dan is er altijd een zekere geremdheid. Het is als een soort spanningsveld tussen langs de ene kant houden van, maar langs de andere kant jezelf indekken als “bescherming tegen een harde wereld”. We maken onszelf als een soort Jericho: we bouwen hoge muren rondom onszelf. We leerden door Ania – in Toronto was dat al minder, doordat daar een grotere massa was – dat je ook gewoon kan vertrouwen, zonder angst te hebben voor allerlei zaken. En dat was misschien de mooiste en waardevolste les die ik daar geleerd heb.

Hugo Bourgeois