Chris Melchers
* 15 mei 1930 + 05 september 2004
Dat Chris Melchers, als ruim 20-jarige, in het noviciaat door de magister werd ‘uitgekozen’ om voor een ‘stage periode’ gedurende 6 weken als mijnwerker ondergronds te gaan werken in een van de Limburgse mijnen, tekent zowel de indruk die hij toen op anderen maakte, als wellicht ook de indruk die hij gedurende heel zijn leven bij anderen achterliet: hard en streng voor zichzelf, nogal dominant in toon en houding, kritisch in zijn oordelen, behoorlijk onafhankelijk, overtuigd van zijn kunnen. In de lange studietijd van zijn SJ-opleiding was hij geen hoogvlieger. Maar eenmaal priester, en na enkele jaren pastoraat in de van oudsher bestaande Sint Jozef-parochie in Semarang, werd zijn religieus engagement uitgedaagd door de in Europese ogen sterk achtergebleven sociale ontwikkeling in de dessa’s. Dat betekende een geleidelijke start van diaconaal werk, van een heel eigen vorm van sociaal apostolaat. Kleine mensen helpen om aan kleine kredieten te komen. Hen blijven bijstaan met een stuk organisatie. En wanneer het lukte, dan dat kwetsbare begin laten uitgroeien tot een welvarend bedrijfje. De bescheiden stichting, door hem begonnen , is in de loop van de jaren uitgegroeid tot een echte kredietbank. Daarbij werd hij natuurlijk niet gespaard voor vele kleine en meer omvangrijk mislukkingen en teleurstellingen. Bijstand vanuit het Duitse Misereor kwam hem daarin vaak te hulp. Hij organiseerde ook de training van zijn medewerkers en veldwerkers in cursussen van enige weken of maanden. Daarvoor bouwde hij bij de bank een onderkomen. Zoals hij tegenover zichzelf hard en streng was, zo was hij dat ook in zijn eisen aan hen. Maar onder dat alles lag een sterke bewogenheid, gegrondvest op het Evangelie en de Ignatiaanse spiritualiteit. Die bewogenheid werd ondersteund door de krachten die in zijn persoon waren neergelegd. Zichzelf bleef hij inzetten, probeerde tot prestaties te komen. Dat vroeg hij ook van de mensen met wie en voor wie hij werkte. Als gevolg van een korte ernstige ziekte kwam er toch een einde aan dit ondergronds met activiteiten gevulde Jezuïetenleven. We mogen zeggen: met Gods genade, die deze krachtige mens heeft geroepen, is hij geslaagd in zijn niet alledaagse vorm van diaconaal apostolaat.
