Henk van Ruyven

* 02 december 1935  + 03 juli 2004

Henk van Ruyven heeft zijn naam en afkomst eer aangedaan door, terwijl hij zelf een eenvoudig mens was, heel aanwezig en nabij te zijn bij gewone mensen, in al hun verscheidenheid van leeftijd of levensmogelijkheden, dienstbaar en respectvol. Met name naar de kleinen en armen ging zijn voorliefde uit. Hij was aandachtig en uitermate trouw. Zijn aanwezigheid gold de persoon van degenen die hij ontmoette. Tezamen met zijn kunde om voortreffelijk Arabisch te spreken maakte dat hem ook bijzonder geschikt om geestelijk begeleider te  zijn en retraite-leider. Het begin en het einde van zijn aanwezigheid in Egypte speelde zich af in de provinciestad van Minia. In de tussenliggende bijna 20 jaren, woonde hij op het College La Sainte Famille in Caïro. Daar was hij vooral vele jaren directeur van een school voor basisonderwijs. Henk kende zijn kinderen en hield van hen. Dat bleek uit de wijze waarop hij over hen sprak. En naast dat alles gaf hij in de tijd na school zijn persoonlijke zorg aan geestelijk gehandicapten in het kader van Geloof en Licht, de beweging van Jean Vanier. In het verlengde van de vorming op de basisschool zette hij zich daarbij in voor de waarde en de waardigheid van die kinderen, zodat ze een thuis zouden kunnen krijgen in de mensengemeenschap. En hij kon dat, omdat Henk zelf echt thuis was in Egypte, thuis bij de mensen al levend in hun taal, thuis bij zichzelf; thuis ook in het hart van Christus, zijn Heer, Diens taal spreken met wat hij deed en hoe hij leefde. Hij was altijd echt, authentiek en transparant. Een fijn en blij mens.