Theo ten Berge

03 augustus 1914  + 30 september 2004

Een heel lang leven is Theo ten Berge ten deel gevallen. Het werd een leven van voortdurende ups en downs. Het is ook een leven geworden, waarin deze mens, deze Jezuïet en priester, door zeer velen is gedragen, bevestigd en gestimuleerd, met aandacht en liefde omgeven. Zodat hij van zijn kant met zijn levenservaring van duisternis en licht, van geloof en hoop, en met zijn priesterlijke inspiratie, anderen heeft kunnen dragen en sterken. Gij hebt op mij uw hand gelegd (Psalm 139). Daarop vertrouwde hij. En temidden van alle wederwaardigheden was er een diep religieuze ondergrond. Alles aanvaard ik, als uw wil maar geschiedt in mij en in al uw schepselen. Dat voltrok zich meestal in kortdurende engagementen. In Groningen, gedurende twee perioden in Den Haag, in Nijmegen als moderator van de verpleegstersschool, als assistent en redactie-secretaris van het maandblad  de Heraut, als medewerker in het Katholiek Documentatie Centrum aan de Katholieke Universiteit. Ook voor korte tijd in Zuid-Afrika. In de latere jaren regelmatig in Zwitserland waar het klimaat hem zichtbaar goed deed. Hij hield zichzelf op de hoogte van ontwikkelingen in kerk en wereld, en had de mensen, voor wie hij zorg droeg, werkelijk iets te bieden. Zelf voelde hij zich aangetrokken tot de charismatische beweging. Want zich ergens thuis voelen, en opgenomen worden in een hartelijke en gelovige kring van mensen, was heel belangrijk om te kunnen geven van wat hij in zijn geroepen-zijn had ontvangen en beleefd. De vrede en de rust in Gods aanwezigheid zijn hem van harte gegund.