Joost Drost

* 01 augustus 1925  + 19 februari 2005

Met het sterven van Joost  Drost heeft de ‘missie van Indonesië’ een markante figuur verloren. Zijn apostolische werkzaamheid als vakman in wis- en natuurkunde, opgeleid in Bandung, concentreerde zich vooral op onderwijs en opvoeding. In een eerste periode gaf hij als rector een belangrijke bijdrage aan de uitbouw van de Lerarenopleiding Sanata Dharma (Leer der waarheid) in Yogyakarta, welke zich later tot Universiteit heeft uitgebreid. Daarna werd hij directeur van het Canisiuscollege te Jakarta.  Daar werd zijn diepste verlangen vervuld zich volledig te mogen wijden aan de jeugd van de middelbare school. In een derde periode werd hem de stichting toevertrouwd van een klein-seminarie voor het aartsbisdom Jakarta met een SMA-school daaraan verbonden. Bij dat alles kreeg hij gaandeweg steeds meer aandacht voor de curriculum-eisen in de vakken binnen de scholen, en voor het niveau van de eisen, te stellen aan de leerlingen bij de toelating. Daarbij raakte hij meer en meer betrokken in het spanningsveld, dat er bestond tussen de wensen van ouders en het beleid van de school als instituut. Hierbij kwamen essentiële facetten aan de orde van sociale gerechtigheid. Met de posities die hij in het veld van het onderwijs innam, welke hij tot uitdrukking bracht in graag gelezen artikelen o.a. in het dagblad KOMPAS, kreeg hij nationale bekendheid. Naar het oordeel van velen was hij zeer bedreven in de Indonesische taal. Tot in regeringskringen en het parlement werd hij een vaak geraadpleegde adviseur. Dat was zijn bijdrage als burger aan dit ‘nieuwe land’. Joost stond in het uitwisselen van argumenten altijd open voor positieve bijdragen van anderen. Maar binnen de Jezuïetengemeenschap liet hij zich vaak op de kast jagen. Er ging blijkbaar toch een kwetsbaar persoon in hem schuil. Het licht van Joost heeft mogen stralen voor het oog van de mensen opdat zij zijn goede werken mochten zien en de Vader in de hemel verheerlijken ( Mt. 5, 14-16).