Ad Merx

* 01 april 1920  + 07 september 2005

In de overlijdensadvertentie van het Mendelcollege te Haarlem mochten we lezen: Met eerbied en dankbaarheid gedenken wij Pater Ad Merx s.j. … Zijn zorgvuldig gekozen woorden en zijn begeesterende voordracht maakten zijn lessen tot toonbeelden van taalkunst. Hoffelijk en zorgzaam hielp hij de leerlingen in de bibliotheek. Hij was een karaktervol mens met een groot Godsgeloof. We zijn geroerd door zijn overlijden. Deze geest van respect en eerbied moge ook de volgende woorden kleuren. Na een studie Rechten aan de Nijmeegse Katholieke Universiteit trad hij in 1941 in de Orde. Hij werd temidden van ons een heel aparte mens! Een priester, heel diep en vol eerbied verbonden met de Vader en zijn Zoon Jezus Christus in de Eucharistie. Tegenover leerlingen noemde hij dat: Getrouwd zijn met de Heer. Over deze beleefde intimiteit wilde hij verder niet communiceren. Tot dat intieme privé-geheim van zijn leven liet hij eigenlijk niemand toe, net zo min als tot zijn privé-leefruimte, waar heel zijn persoonlijk leven zich in afgeslotenheid afspeelde. Ondanks zijn gedegen vakkennis van het Nederlands, een brede en algemene ontwikkeling, en zijn gaven om in Nijmegen, Amsterdam en Haarlem met de expressie en kwaliteit van zijn leraarschap de leerlingen te boeien, hing er toch een atmosfeer van afstandelijkheid om hem heen, waardoor mensen bang van hem waren. In zijn voorkomen was hij voor hen ‘een statige man, waarvan je denkt: die weet hoe het zit’. Zijn functioneren als rector gymnasii op het Ignatiuscollege tijdens de roerige 60er jaren is jammer genoeg uitgelopen op een hoogoplopend intern conflict. Dat heeft hem ten diepste geraakt in zijn meest persoonlijke overtuigingen. Wonend in, en diensten verlenend aan de Krijtberg, beoefende hij verder tot aan zijn pensioen het leraarschap Nederlands op het Mendelcollege te Haarlem. Daarna liet hij daar als vrijwilliger bibliothecaris nog vele jaren leerlingen delen in zijn gedegen kennis en goede raadgevingen. Hoe dan ook is het tragisch, dat hijzelf de ervaring moest opdoen, dat er, zoals hij zelf formuleerde, geen zending meer voor hem was binnen de Orde. We mogen ons troosten met de waarneming, dat zijn diepste overtuiging ongeschonden bleef wanneer Ad Merx aan het einde van elke preek verwees naar de innige vereniging met Christus in de Eucharistie. Niemand kan bij Mij komen tenzij de Vader hem bij Mij brengt (Jo 6, 44).