Werner Sormani

* 25 augustus 1925  + 02 september 2005

Ofschoon aan Werner Sormani tijdens zijn leven als Jezuïet belangrijke verantwoordelijke taken werden toevertrouwd, zoeken wij bij hem tevergeefs naar een manager of ’n experimenterende onderzoeker. Hij had die kundigheden best hebben kunnen gebruiken: bij zijn schoolleiderschap op het kleine gymnasium van de Breul in Zeist, en daarna bij het woelige proces waarin hij terecht kwam, toen die school moest uitgroeien tot een scholengemeenschap. En ook bij zijn rectoraat van de Krijtberg in Amsterdam. Maar zó was hij niet gebakken. Hij voelde zich meer thuis als vice-superior in het nieuwe Breulse patershuis. Maar het liefst leefde hij in overzienbare dimensies van de dagelijkse dag en van de groep medebroeders, waarbinnen hij gewoon een van hen kon zijn. Dag in dag uit leraar klassieken zijn, 27 jaar lang. Een lastige pater in zijn wagentje naar de eetzaal brengen. Misdienaars-pater zijn, bibliothecaris, operarius. De misviering gaan doen bij de zusters in Driebergen. Zijn roeping als volgeling van de Heer heeft hij voornamelijk gevonden in tussenmenselijke relaties en in hulpvaardigheid. Daarbij probeerde hij zaken overtuigd en rechtvaardig in de goede richting te leiden, en mensen fijnzinnig en met humor bij elkaar te houden. In grote gelijkmoedigheid kon hij overgaan van de ene functie naar de andere. Zo was zijn aard van zijn jeugd af aan. Hij werd een te vertrouwen raadgever en medebroeder van kwaliteit met een onafhankelijk oordeel. Een rustige man die hield van zijn privacy, maar ook van anderen kon genieten. Vele plezierige reizen, die hij met collega’s en leerlingen maakte naar het klassieke Italië waren daarvan het meest eclatante bewijs. Toen zijn vitale krachten het begaven liet ook dat genieten na. Geroepen als de mens die hij was, heeft hij zijn leven voltooid in eenvoudige dienstbaarheid. Men zei over hem: ‘Sor is overal goed voor! Zalig deze zachtmoedige man, hij zal het land bezitten.