Clemens Brenninkmeijer

1925 - 2006

Nu we met respect mogen terugkijken op het in Bijbels aantal van 8o jaar voltooide leven van Clemens Brenninkmeijer ontmoeten we daarin moeite, verdriet en menselijk tekortschieten naast toeleg, trouw en gestage toewijding in zijn taak temidden van zijn medebroeders. Liep de oorspronkelijke bestemming voor ’n SJ - taak in het opvoedingswerk vast vanwege een zeer pijnlijk aangetaste gezondheid,  hijzelf heeft, terugkijkend op ‘die taak, die hij nog wel aan zou kunnen’, zijn werk als provincie-econoom mogen gaan ervaren als een werkelijke roeping door God op een historisch moment van de Provincie. Niet in kracht maar in zwakte ving hij als ‘schepper van voorwaarden voor de komst van de Heer’ deze dienst aan. Het waren ook pijn en verzwakking waarom hij dit werk geleidelijk aan moest neerleggen. Maar in de tussenliggende nagenoeg 25 jaren lag het op zijn weg, -  o.a. als zijnde penningmeester in een hele serie Stichtingen binnen en buiten de provincie -, ‘om het functioneren van de leiding der Provincie en visies van dienstbaar opererende deskundige leken-adviseurs mogelijk te maken’. ‘Oplossingen moeten met harde arbeid en veel transpiratie bewerkt worden’. En dat doende op een persoonlijke wijze  binnen en buiten de Provincie, ondervonden velen van hen, dat zij door hem gezien, gewaardeerd, gedragen en gesteund werden. Beslissingen waren weliswaar niet altijd aangenaam, ook niet voor hemzelf, de kwaliteit, die hij in het vervullen van zijn functie op basis van een diep geworteld geloof toonde, maakte hem tot een geliefd man in een roerig tijdsgewricht. Goed van de tong gesneden en breed georiënteerd als hij was, viel het toch niet mee om iets te weten van wat dieper in zijn eigen hart omging. Voor zijn directe familie was dat meer mogelijk. Maar wel was duidelijk dat hij zich geroepen wist. God sprak tot hem in zijn taak en in de mensen die hij daarin tegenkwam. Vanuit die overtuiging probeerde hij daaraan in de uitvoering ervan de glans te geven van zijn Heer, wiens rentmeester hij zich voelde, van Zijn barmhartige beminnelijkheid en innemende liefde. Dat gold de kwaliteit van opzet en uitvoering van opbouw zowel als afbouw,  de menselijke kant en de materiële of juridische facetten. Natuurlijk schoot hij daarin te kort zodat er afstand groeide tussen hem en degenen met wie hij te maken had. De gevoelsmatige aspecten van tussenmenselijke relaties waren voor hem niet de gemakkelijkste kanten in contacten. Hij waardeerde op dat gebied de hulpvaardigheid van anderen. Hij omgaf zich met een aantal deskundige medewerkers. Ondanks alles wat in de woelige jaren op hem en de Provincie is afgekomen, is Clemens een man gebleven trouw aan ‘zijn’ Orde, trouw ook aan de Kerk. In menig opzicht heeft de Nederlandse Kerk in vele geledingen en de Konferentie Nederlandse Religieuzen mogen profiteren van zijn kennis en kundigheid. De koninklijke onderscheiding  onderstreepte zijn verdiensten die hij langs deze weg ook aan de samenleving heeft gegeven. Dankbaar zien wij ‘zijn Heer hem bedienen bij het hemels gastmaal (Lk 12, 37)’.