Joep Hovens (IDO)

1927 – 2006

Vanaf zijn vroege jeugd, - tijdens de crisistijd van de 30er jaren, - heeft Joep Hovens aan den lijve de gemeenschappelijke inzet ervaren, waaraan gewone mensen gestalte geven wanneer tegenslagen de basis van het gewone leven bedreigen. Levend in een eenvoudig groot gezin, en zich al vroeg geroepen voelend tot religieus leven en priesterschap, verloor hij vlak voor Wereldoorlog II (1939) zijn vader. Zijn vervolgopleiding werd door dit verlies gekleurd zodat hij kon gaan meehelpen om het gezin te onderhouden. Met wat hulp kon hij desondanks toch intreden in 1948. Reeds na een jaar vertrok hij naar Java. Hoewel hij technisch gesproken twee linkse handen had maar wel intelligent was, voltooide hij op Java zijn opleiding. Ook zijn moeder was kort tevoren reeds gestorven toen hij in Yogja in 1961 tot priester werd gewijd. Met de manier, waarop hij zijn leven in de gegeven missionaire omstandigheden van het jonge Indonesië vorm heeft gegeven, legde hij getuigenis af van zijn bewondering en respect voor de diep menselijke onderlinge solidariteit in deze samenleving.  Gaandeweg is hij voor het grootste gedeelte van zijn missionaire leven aan de basis van de Javaanse samenleving bezig geweest op het gebied van de landbouw onder die ‘gewone mensen’ in de dessa’s. Door scherpe observaties te maken, door zichzelf te bekwamen met studie, door grondige analyses te maken,  door proef-praktijkscholen op te zetten, en door een uitgebreide reeks van eenvoudige op de praktijk gerichte vele malen herdrukte publicaties, probeerde hij dicht te staan bij het harde leven van de zeer eenvoudigen onder de mensen. Joep toonde zijn Christendom door langs deze weg vorm te geven aan medemenselijkheid, aan liefde voor de armen. In de Indonesische Provincie was hij met enkele andere buitenlandse missionarissen daarin een werker van het eerste uur: geloof en gerechtigheid aan de basis. Zijn doe-school in Girisonta is daarvan de meest tastbare vormgeving. En bij transmigratie naar Sumatra vanwege de bouw van een dam, bewerkte hij dat voor die mensen een andere school mee overging. Het geheel werd bekend onder de naam Aksi Agrari Kanisius. Jarenlang was hij een van de belangrijkste begeleiders ervan. Dag en nacht was hij met deze zorg bezig. Dat werd een grote handicap van slapeloosheid. Het sloopte mede zijn gezondheid. Door de omstandigheden en door zijn diep geloof, waarin hij van jongs af aan heeft geleefd, groeide in hem een realistische en relativerende wijze van oordelen over situaties en de stand van zaken. Er mochten fouten worden gemaakt. Zoals de Heer in de parabel van de werkers in de wijngaard (Mt. 20,. 1-16),was hij degene die begon met waardering en bewondering uit te stralen voor heel gewone mensen en hun dagelijkse moeizame inzet. In naam van diezelfde Heer zal Joep Hovens door die eenvoudigen nog lang worden herinnerd als ‘een vreemde uit een ver land’ die van hen hield. Ubi caritas et amor …..!