Ed Niessen
* 22 februari 1934 + 21 juni 2007
In Ed Niessen (1934) hebben wij een joviale, hartelijke en trouwe medebroeder mogen leren kennen. Toen hij in 1953 intrad had hij weliswaar een diploma gymnasium B van het Ignatius College in Amsterdam, maar zijn wieg, en heel zijn familie-traditie daarmee verbonden, had echter in de stad van St. Servaas gestaan, diep in het Zuiden des lands. De Franse voornamen welke hij ontving, geven daarvan nog getuigenis: Edmond, Eugène, Chrétien, Bernard. Vanuit die katholieke traditie en achtergrond zijn de dromen, verlangens en idealen gegroeid, welke tot zijn intrede leidden, en leefden er hoop en vertrouwen in zijn hart omtrent het leven als Jezuïet. Begiftigd met een gezond stel hersens doorliep hij na zijn intrede in 1953 de opleiding en studie, tezamen met ruim 20 vaak heel getalenteerde andere jongere medebroeders uit andere delen van het land. Met hen maakte hij de woelige 60er en 70er jaren in kerk en samenleving door. In de loop der jaren besloten velen van hen om het samenleven binnen de orde weer te verlaten. Oude Godsbeelden verdwenen alsmede vertrouwde en beproefde religieuze tradities en devoties. Zekerheden verloren hun vanzelfsprekendheid. De uitgegroeide vertrouwdheid van Ed met Jezus van Nazareth werd erdoor geraakt. Tastend zoeken naar veilig licht kwam ervoor in de plaats, in hemzelf en in het apostolisch werk dat van hem werd gevraagd. En hij heeft daarin zijn eigen weg gevonden. Na zijn priesterwijding in 1966 raakte hij eerste enkele jaren verbonden met het retraitehuis in Spaubeek en het College in het noordelijke Haren (Gr). Vervolgens in Nijmegen ( ’73 – ’93 ). Aanvankelijk als teamlid in de Jozefkerk. Later, tijdens het grootste gedeelte van die 20 jaar, werd het huis van de Stijn Buysstraat vaak het centrum van zijn afwezigheid. Dan was hij opgenomen in allerlei, liefst individuele, vormen van begeleiding: recollecties, retraites, Groepen van Christelijk Leven (GCL), Marriage Encounter, Fraterniteit van Charles de Foucauld. Weer later werd hij in toenemende mate gevraagd voor bezinningsbijeenkomsten voor jongere leden van enkele Zustercongregaties. Dat leidde ook tot overeenkomstig werk in Duitsland, vruchtbaar zowel voor anderen als voor hemzelf. Langs deze weg maakte hij temidden van allerlei opvattingen en spanningen binnen het spirituele circuit van eigen nood een deugd. Meer en meer bracht hij zijn taak in begeleiding zo veel mogelijk terug tot eenvoudige zaken. Over zijn taak in die activiteiten sprak hij graag in termen van ‘loods-zijn’ en niet over ‘kapitein-zijn’. Het waren de Heer en de ziel van de ander die richting en vaart moesten verzorgen. In de gegeven sociale en geestelijke omstandigheden bleek dat voor hem de weg te zijn om met een open hart apostolisch dienstbaar te blijven aan mensen in vriendschap, aandacht, en zorg. In donkere dagen van Godsverduistering mocht hij zelf die vriendschap, aandacht en open hart ondervinden bij medebroeders. In hen kon hij de hand die ons wenkt, de stem die ons roept van de Eeuwige ontwaren, waarop, van zijn jeugd af aan, het fundamentele vertrouwen van hem reeds was gevestigd. Vanaf 1993 was hij lid van de communauteit van het Berchmanianum in Nijmegen. Tegen het einde van zijn leven vergleed ook deze innerlijke levenskracht. Onverwacht spoedig stierf hij op 21 juni 2007.
