Jos Almering

* 11 oktober 1920     + 14 augustus 2007 

Binnen het totale leven van Pater Jos Almering, geboren in 1920 te Valkenswaard in een katholieke familie, kun je verschillende onderdelen onderscheiden, die echter wel  met elkaar samenhangen. Op de lijn van ‘de tijd van leven’ kunnen twee ‘roepingen’ onderscheiden worden: die van het toetreden tot de Orde in Nederland met opleiding en later apostolisch werk. En de bestemming die hij kreeg voor de missie. Binnen de verticale dimensie van de diepte des levens voltrekken de onderdelen zich op twee verschillende niveaus: die van de stoffelijke ruimte van het materiële en van de praktische kennis daaromtrent, en die van het geestelijk perspectief naar de Onnoembare. Nu het leven van Jos voltooid is mogen we vaststellen dat hij met Gods genade tot een innerlijke eenheid in zichzelf heeft mogen uitgroeien. Wat opleiding betreft stond de techniek aanvankelijk in het centrum. Maar in eigen tijd studeerde hij humaniora met het oog op een studie voor het priesterschap. Gedwongen worden door de bezetter tot verblijf en tewerkstelling in Duitsland betekende uitstel van intreden in onze orde tot 1945. Na zijn priesterwijding in 1955 werd zijn eerste apostolische bestemming de Krijtberg in Amsterdam, o.a. bij het werk onder de jeugd in het Claverhuis (’57 – ’63). Daarna volgde een benoeming tot directeur van het broeders-juvenaat in Nijmegen (’63 – 67’). Vanuit eigen evaring in een technische baan deelde hij met deze praktisch georiënteerde jongeren zijn bescheiden hartelijkheid en zijn geestelijke levenshouding. Een tweede ‘roeping’ brengt hem vervolgens weer opnieuw in een opleidingsfase aan de TU Eindhoven, alwaar hij op 52 jarige leeftijd zijn ingenieursexamen HTS – werktuigbouwkunde behaalt. Met dat  getuigschrift op zak  vertrok hij voor zijn missionaire zending naar Indonesië. Daar werd hij gevraagd om vanaf 1972  in Surakarta zijn Zwitserse medebroeder Cassutt te gaan bijstaan. Tezamen zijn zij toen, als vervolg op een LTS waaraan Pater Wakkers nog had meegewerkt, een MTS en een hoogstaande technische Academie voor Industrie-machines gaan uitbouwen. Wie bij een bezoek aan Jos Almering een rondleiding kreeg door de gebouwen van de ATMI, onderging een belevenis. Jos was docent voor theorie en praktijk. Je mocht proeven hoe diep hij verbonden was met alle onderdelen van dit unieke apostolische werk. Zelf heeft hij de hal ontworpen waar prachtige machines staan opgesteld. Daarmee had hij als het ware een ‘innerlijke’ band omdat hij de constructie en werking ervan door en door verstond. Altijd aanwezig kende hij alle studenten persoonlijk en leefde hij mee met succes en teleurstelling. En zij leerden hèm kennen, z’n verbondenheid met Gods genade in stilte uitstralend, welke de vrucht was van frequent charismatisch gebed. Tussen zijn studenten en de machines voelde Jos zich helemaal op zijn plaats. Rond 30 jaar heeft hij zijn talenten in het materiële, in het medemenselijke en geestelijke, vruchtbaar moge maken voor vele Indonesische jonge mannen, die als hoogopgeleide technici op hun beurt de ontvangen vorming wisten uit te dragen. Toen hij de laatste twee jaar voor verzorging in Emmaüs werd opgenomen heeft hij, stil als hij was,  bescheiden en vroom gewacht tot de Heer hem riep op 15 augustus 2007. Van jongs af aan heeft hij zich onveranderd en totaal in dienst gesteld van het Koninkrijk Gods.