Frank Zaat
28 februari 1926 - 22 augustus 2008
Met Pater Frank Zaat is een heel intelligente, maar bovendien een door en door lieve medebroeder heengegaan. Deze menselijke talenten kleuren zijn hele vaak stille en wat teruggetrokken leven dat zich voornamelijk voltrokken heeft in zijn geboortestad den Haag. Geboren (1926) in een gedegen katholiek gezin, temidden van 5 zussen en een oudere en jongere broer, groeide in hem een gevoelsmatige bekwaamheid. Later kon hij soms op onverwachte wijze impulsief en ongeremd omgaan met situaties. Graag drukte hij zich uit in goed ontwikkeld pianospel. Bij zijn intrede, z’n oudste broer volgend (1945), bleek de strenge en abstracte opleiding in filosofie en theologie niet zo goed te passen bij wie hij feitelijk was. Daarentegen appelleerde de studie MO wiskunde in het perspectief van het leraarschap wel aan zijn verstandelijke vermogens en spirituele rompstand. In recordtijd werd deze op hoog niveau voltooid. Na zijn priesterwijding (1959) in Maastricht begon zijn taak op het St. Aloysiuscollege (1961-1982). Omtrent inzet en opvatting bleek hij een hoge opvatting te hebben omtrent zijn taak in het college apostolaat. Onder zijn collega’s genoot hij waardering voor zijn toegankelijkheid. Glashelder kon hij met zijn enorme vakkennis tot de kern van de zaak doordringen. Leerlingen met aanleg slaagden bij hem met riante examenresultaten. Niet het juiste antwoord was belangrijk het ging hem om de strikt logische manier van redeneren. Aan de invoering van het nieuwe vak Wiskunde A heeft hij veel energie gewijd, ook aan eigen bekwaming. Nog directer beleefde hij als gewaardeerd leider jarenlang het AC Zomerkamp (1965-1983). Jaarlijks voor hem een periode vol vreugde welke hij in grote ongedwongenheid tezamen met de leerlingen, collega’s en enkele medebroeders beleefde. Zijn hartelijkheid, belangstelling en zelfs artistieke creativiteit kon hij daar ten volle tonen. Maar in toenemende mate bleek tevens dat dit binnen de SJ-communauteit minder het geval was. Bovendien kwamen in hemzelf andere persoonskenmerken meer op de voorgrond. Voor die uitbloei van wie hij eigenlijk was ontstond ruimte toen hij het patershuis verwisselde voor wonen op een appartement (1982-2008). Minder gespannen, gemakkelijker in de omgang, gaf hij geconcentreerd aandacht aan de diepten van menselijkheid in zichzelf en in anderen die hij begeleidde. Als therapeut was hij een stille en zorgvolle pastor. Intussen nam de altijd al niet sterke gezondheid verder af. Er volgden verscheidene zwaardere ingrepen waardoor hij steeds moeilijker fysiek op pijl kon blijven. Ook toen heeft hij tot het allerlaatst moeite gedaan om de regie in zijn leven in eigen hand te houden. Ten laatste moest hij in het Berchmanianum toch tot de vaststelling komen dat levenskracht hem ging ontbreken. Hij stierf daar in augustus 2008. Frank heeft vanaf zijn jeugd getracht in de gegeven omstandigheden te leven vanuit het geheim van zijn leven. Daarin is hij vruchtbaar geweest. Hij heeft innerlijk mogen blijven zeggen: het is oké, het is goed: Bij U, mijn hoogste goed, mijn God, ben ik geborgen (Psalm 139).
