George Platzbecker
10 januari 1925 - 30 juni 2008
In Den Haag geboren (* 1925) als laatste van 5 kinderen in een katholiek gezin waar vader graveur was, Duitser van geboorte uit Aken, en moeder Zuid-Limburgse uit Valkenburg, heeft ook het leven van Pater George Platzbecker zich hoofdzakelijk in twee verschillende omgevingen afgespeeld. Toen hij midden in de periode van de Duitse bezetting de leeftijd van 18 jaar bereikte werd zijn leven door elkaar gegooid. Hij werd geïnterneerd in Duitsland en later als krijgsgevangene in Frankrijk. Daar moest hij ervaren hoe mensen in die oorlog hun oriëntatie kwijt raakten en zich totaal verloren voelden. Wat hij als gevoelige jongeman in die jaren moest meemaken heeft diepe sporen bij hem achtergelaten. Hij sprak er nauwelijks over. In diezelfde periode kwam hij tot het besluit om priester te willen worden. Eenmaal vrijgekomen uit gevangenschap doorliep hij de Schola Carolina in Den Haag en trad in 1947 in het noviciaat in Grave (N.B.). Daarna doorliep hij het junioraat en de filosofie in Nijmegen (1949-1953). Toen echter bij een ernstig busongeluk 16 jonge medebroeders uit de Oost-Duitse provincie omkwamen (1951) meldde George zich met enkele andere jonge leden van onze provincie aan om in die provincie te gaan werken. Zo werd hij surveillant in Berlijn (1953-1955) en werd officieel lid van die provincie. Theologie studeerde hij in Frankfurt en Maastricht alwaar hij in 1958 tot priester werd gewijd. Als eerste aanstelling werd hij kapelaan in Giessen om ervaring op te doen in de gewone zielzorg. Vervolgens kreeg hij in de Open Deur van Berlijn een basisopleiding voor geestelijk begeleidingswerk. Op basis daarvan ging hij naar Hannover (1969-1978) om daar een Open Deur op te richten en aan dat werk gestalte te geven. Hij bekwaamde zich verder in zijn vakgebied en was plaatselijke overste. Vanaf 1979 wijdde hij zich aan het geven van individuele retraites eerst in Münster, vervolgens in Göttingen waar hij tevens minister en assistent in de parochie was. Dan keert hij terug naar Berlijn (1983-2001) waar hij een taak heeft in de algemene zielzorg, begeleiding geeft in de Open Deur, retraites en meditatiecursussen leidt in het kader van het retraitehuis aldaar. Het is goed te bedenken dat in die periode de stad nog in twee delen gesplitst was. In deze taken en jaren is hij het meest tot zijn recht gekomen. Met de invoelende authentieke goedheid van zijn persoon heeft hij velen geholpen om een positieve zin in het leven te verwerven of terug te vinden. Rond 2000 begint zijn gezondheid steeds sterker na te laten en besloot hij om naar de residentie van ouderen in Keulen te verhuizen.. Daar heeft hij in de resterende jaren veel moeten sukkelen. George was een man die vanaf zijn jeugd geïnteresseerd is geweest in cultuur. Bijzondere belangstelling had hij voor schilderkunst en muziek van nà de Eerste Wereldoorlog. Dat zijn uitvaart in Keulen plaats vond in de met kunst versierde Jezuïetenkerk St. Peter paste zeer duidelijk bij wie deze medebroeder was. Ook hield George er van om in de natuur te zijn. In Berlijn verbleef hij graag in tuinen, parken en landstreken. Daarbuiten hield hij van de bergen en was hij graag aan zee. Dat laatste had hij als kind in Den Haag met de moedermelk meegekregen. Die liefde voor de natuur vinden we ook terug in een korte notitie van zijn hand: ‘God slaapt in de stenen, doet bloemen en planten geuren, droomt in de dieren, en wil in ons mensen ontwaken. En er naast staat als opmerking geschreven: Wat ziet de geopende kelk dat een knop niet kan zien? Kan de bloem haar ervaring meedelen aan de knop? De Opgestane aan ons? Waarom spreken we desondanks tot Hem, wij blindgeborenen? Jezus Christus zal zich aan ons openbaren (Joh 14); zal ons naar ‘het Land’ voeren.
