Kees Oosthout
12 juni 1924 - 7 augustus 2008
Al vroeg stond het leven van Pater Kees Oosthout. Lid van de Provincie Indonesia, geboren 1924 in Bogor op Java en gedoopt onder de naam Guus, in het perspectief van het priesterschap. Hij bezocht het Klein Seminarie op Java (1937-1942), werd toen als 18-jarige door de Japanners geïnterneerd, overleefde dat tezamen met zijn oudere broer, - in tegenstelling tot zijn jongere broer -, repatrieerde tezamen met hem, kuurde voor TBC, en begon zijn noviciaat in Grave (N.B.) in 1947. In datzelfde jaar repatrieerde pas het gehele gezin. Reeds in 1949 keerde hij terug naar Java om daar in Giri Sonta en Yogyakarta zijn opleiding als jezuïet te ontvangen. Het waren toen roerige en gespannen jaren in Indonesië. Deze werd afgesloten met zijn priesterwijding (1959) en tertiaat in Dublin. Toen pas kon hij opnieuw zijn ouders en familie ontmoeten. In feite was zijn Eerste plechtige H.Mis echter de uitvaartdienst voor zijn vader. Uit zijn leven blijkt hoe hij er altijd van gehouden heeft om als priester in de gewone zielzorg taken te blijven vervullen. Aanvankelijk als teamlid in een parochie in Surakarta (1961-1965). Later, voor meer dan 35 jaar, in de Gedangan-parochie in Semarang als weekend assistent, biechtvader, leidsman van zusters, catecheet, congregatie-directeur voor mannen en vrouw, plaatselijke overste van de S.J.-medebroeders. In al die jaren droegen de mensen hem een warm hart toe.
Intussen voltrok zich met horten en stoten de emancipatie van Indonesië als groot Aziatisch land in de wereld, en de uitgroei van de Katholieke gemeenschap binnen die samenleving. Kees Oosthout heeft door zijn dienstbaarheid aan het Katholiek Onderwijs daarin een levenstaak gevonden. Voortbouwend op de belangrijke initiatieven van Pater Frans van Lith en latere medebroeders, welke aansloten bij de Javaanse desa-cultuur, ontstond in het bisdom Semarang de Canisius Stichting. Deze werd door de eerste bisschop van dit diocees toevertrouwd aan de Jezuïeten. Kees Oosthout is daarvan gedurende 20 jaar algemeen directeur geweest: ‘een volledige baan’ ten dienste van enkele honderden basisscholen. Naast zorg voor materiële voorzieningen, planning, leermiddelen en personeelsbeleid heeft bij hem vele jaren de nadruk ‘moeten’ liggen op de financiering. Met name de pensioen-voorzieningen en het behoud van goede leraren vereisten een fundamentele ondersteuning vanuit vooral Duitsland en Nederland. De schoolbevolking van vele basisscholen o.a. in stedelijke gebieden ging gaandeweg steeds meer bestaan uit kinderen vanuit een arme achtergrond. Ook dat vereiste een continue fundraising door de Stichting Yadapen waarvan Kees 25 jaar directeur is geweest. Regelmatig bezocht hij daarvoor Europa hetgeen tevens de band met zijn familie verstevigde. Voor de ondersteuning van de christelijke achtergrond werd ingezet op goede zorg voor de leraren zelf, een jaarlijkse retraite incluis. Samen met enkele andere Nederlandse medebroeders probeerde hij binnen deze structuur niet de eerste viool te spelen. Dat heeft ertoe geleid dat er een verhouding met Indonesiërs ontstond van diep onderling respect. Niet zonder reden hebben katholieke scholen een goede naam. Intellectuelen, die ooit op r.k.scholen zijn geweest, hebben binnen hun samenleving, vanuit een christelijke mentaliteit, een grote invloed langs de weg van individuele beïnvloeding. Zodoende zijn Katholieken in dat land ‘zout der aarde’ en ‘gist in deeg’. Indonesië is een jonge kerk die groeit. Katholiek zijn is iets van de toekomst. Jongeren kijken naar iets dat nieuw en fris is, hetgeen minder vanzelfsprekend is bij de ‘dominante’ Islam. Ook de bisschoppen hebben vertrouwen in de geloofskracht onder (jonge) mensen. Kees Oosthout heeft zich nooit een missionaris gevoeld. Hij is in dat land geboren. De laatste jaren begon zijn gezondheid na te laten. Na een korte ziekte is hij in Yogyakarta in 2008 overleden.
