Jacques Haers SJ, professor systematische theologie aan de KU-Leuven, had een interessante inbreng over de relatie tussen de huidige milieucrisis en theologie. Hij hield een pleidooi voor gemeenschapsvorming als belangrijke taak voor de Kerk van vandaag, zowel op globaal als op lokaal niveau, omdat ook de milieuproblematiek zich afspeelt op beide niveaus. De jezuïeten bepaalden met elkaar wat hun ‘ecologische voetafdruk’ is, om zo tot een beter inzicht te komen in het eigen gebruik aan aardse hulpbronnen.
Tijdens de discussie die volgde bleek dat er de nodige deskundigheid onder hen aanwezig was, aangezien meerdere jezuïeten naast hun theologische vorming ook een van de milieuwetenschappen hebben gestudeerd. Het ging met name over de vraag hoe vanuit de ignatiaanse spiritualiteit kan worden bijgedragen aan het omgaan met de milieucrisis. De relatie tussen God, de natuur en de mens moet opnieuw door theologen worden doordacht in het licht van de huidige tijd.
De Geestelijke Oefeningen van Ignatius kunnen ook op dit gebied behulpzaam zijn. In de ‘beschouwing om tot liefde te komen’ nodigt Ignatius ons uit te mediteren over hoe God woont in de schepselen, in planten, dieren en mensen. Dit kan ons vertrouwen geven in de menselijke creativiteit om oplossingen te bedenken voor de huidige crisis en ook om het eigen gedrag in relatie tot de natuur om ons heen te veranderen.
Anderzijds, zo betoogde Jacques Haers, valt het niet uit te sluiten dat er in de toekomst meer conflicten zullen zijn om de resterende grondstoffenvoorraden in de wereld. Theologen kunnen een concrete bijdrage leveren door mensen bij elkaar te brengen vanuit verschillende wetenschappelijke disciplines en religieuze achtergronden. Tevens hebben zij een spiritualiteit te bieden die uitgaat van de hoop op het naderen van het Rijk Gods, zoals ons is beloofd door Jezus Christus, die mens is geworden omwille van ons.
