Daar begon voor mij een nieuw leven, en wat een leven ! Gebed, werken met de armen, studie, seminaries (meestal gegeven door de novices), handenarbeid en een beetje liturgisch werk (schrijven van preken e.d.) alterneren in een wel geoliede tijdsbesteding.
Novicen doen allerlei soorten “experimenten”, ttz stages die deze strikte dagindeling telkens voor een paar weken onderbreken. Het eerste experiment bestond uit het doen van de Oefeningen in de volle 30-daagse stille retraite. Ik had dan voor mijn intrede wel de Oefeningen gedaan in het dagelijkse leven. Maar de intensiteit van deze ervaring kan moeilijk overschat worden. Dertig dagen alleen met God, in stilte...
Mijn tweede experiment vond plaats in Edinburgh waar ik HIV-positieve mensen moest begeleiden. Verhalen van gebroken levens, levens die eigenlijk kansarm waren van bij het begin. Ongelooflijke opstapelingen van problemen. En ook, angst voor een dodelijke ziekte. Ik kon een beetje licht door de wolken heen zien toen een oude vrouw blijkbaar interesse had voor astronomie. Ik probeerde haar er van te overtuigen dat de wereld, en dus ook het leven, veel schoonheid bevatten , dat het de moeite loont door te zetten...
En toen liep mijn wekker af om te vertrekken op pelgrimstocht, een derde experiment. Samen met een andere novice 750 kilometer stappen doorheen Spanje, van Bilbao tot Barcelona, met een rugzak, tent, en wat klein geld voor voedsel....
Hitte, vermoeidheid, insecten, dorst, onzekerheid, kwetsbaarheid ... maar ook het besef te leven in de hand van God. En de werkelijkheid te ervaren zoals ze is : ‘vivre a l’état brut’. Ervaren, niet analyseren. Nooit heb ik me zo levend gevoeld.
En nu, aan het einde van het eerste jaar, maak ik me klaar voor een paar dagen verlof – “villa” in Britse jezuïetenjargon. Terug kijkend naar het voorbije jaar kan ik gerust stellen dat dit het beste jaar van mijn leven was. Niet dat dit leven zonder problemen is. Problemen, spanningen, innerlijke en uiterlijke, kleine en niet zo kleine ... Maar er leeft een liefde in het hart, een tederheid in de ziel, die alle aspecten van het leven bevrucht. Een juk kan zo licht zijn dat het je draagt...
Denis Broers, nsj
Een van de ervaringen waar ik nog vaak aan terugdenk is die van de Ark gemeenschap in Liverpool. De eerste dag dat ik daar kwam, was ik doodnerveus. Ik had geen idee wat er van mij verwacht werd. Ik kwam er al snel achter dat het enige dat er verwacht werd was dat ik met hun “leden” zou werken op hun niveau. Naïef als ik was dacht ik “leuk, hoe moeilijk kan dat zijn?” Hoe moeilijk dat is werd me snel duidelijk. Werken met mensen die intellectueel misschien niet zo sterk zijn, maar die emotioneel zo begenadigd zijn is een zware taak. Maar wel een die veel vreugde schenkt. Ik had tot dan toe geen enkele ervaring met werk waar je als persoon volledig bij betrokken moest zijn, niet enkel verstandelijk.