Vier maanden ziekenhuispastor

“Mijn tertiaat heb ik gedaan in Boston, New England, USA. Van daaruit heb ik gekozen om mijn experiment in een ziekenhuis te doen. Er is een ziekenhuis in New York waar jezuïeten al jaren als pastores werkzaam zijn, het Coler Goldwater Hospital. Het is het stadsziekenhuis van New York, geen dure privé-kliniek maar een instelling die iedereen opraapt die op straat ligt. Het is daarom in meerdere opzichten een heel bijzondere plek. Je vindt er zwervers, alcoholisten enzovoorts. Ook hele gewone mensen natuurlijk. Ze hebben er afdelingen voor alzheimer, aids, maar je treft er ook mensen aan die ledematen moeten missen, of verlamd zijn geraakt als gevolg van schietpartijen. Veel mensen brengen er een groot deel van hun leven door, tien tot twintig jaar is echt geen uitzondering. De American Dream krijgt hier een heel eigen concrete vorm: veel patiënten zijn bezig met de vraag “hoe kom ik hier uit zodat ik weer op mijn eigen benen kan staan en zelfstandig wonen?”

           

Als ziekenhuispastor, zeker als het maar voor vier maanden is, voel je je behoorlijk hulpeloos. Er is heel weinig dat je kunt doen om mensen concreet of in practische zin te helpen. Maar het is prachtig om te zien hoe vanzelfsprekend ze je aanvaarden. Omdat ze daar zo lang wonen, vormen ze een gemeenschap en daar mag je dan deel van uitmaken voor zolang het duurt. Mensen bidden daar heel vanzelfsprekend. Onze kapel was echt een oase van rust voor veel mensen in het verder toch nogal hectische hospitaal. Ik heb die kapel zelden leeg gezien, altijd waren er wel mensen die daar steun kwamen zoeken. Daar help je dan aan mee, door er voor ze te zijn.”

Theo van Drunen sj

Derde Jaar in de USA