Op zaterdag 15 maart 2008 werd ik, samen met zeven medebroeders uit Spanje, Italië, Groot-Brittannië, Congo Brazzaville en Chili diaken gewijd. Samen zijn wij drie jaar geleden in Madrid aan onze theologiestudie begonnen, die we binnen enkele maanden zullen beëindigen. De voorbereiding op de wijding was al een jaar geleden begonnen, met verschillende weekends rond het thema van het priesterschap, een liturgische workshop en twee retraites. Al die sessies samen konden echter bij geen van ons de zenuwachtigheid wegnemen, die behoorlijk toenam zodra de dag naderde.
En toen ging alles heel snel. Zoals elk jaar in Madrid verzorgden de tweedejaars theologiestudenten op vrijdagavond een stemmige gebedswake voor de families en jezuïeten die zijn komen meevieren. De volgende dag voelden we ons allen heel klein maar gedragen toen we in processie uit de sacristie kwamen. Don César Franco, hulpbisschop van Madrid, ging voor in een mooie serene wijdingsviering in de ruime, eenvoudige maar stemmige Sint-Franciscus-Xaveriuskerk in Madrid.
Omdat het de vooravond was van Palmzondag, werd het een sobere viering, maar met het voordeel dat alles mooi in kleur werd gezet: zo hadden de celebranten rode stola’s aan, die met de dieprode kazuifel van de bisschop alles in vuur en vlam zetten. In de vorige jaren waren er nooit zoveel priesters aanwezig, en dat was merkbaar aan de lange intredeprocessie en tijdens de communie. Er moesten voor hen zelfs meer banken worden vrijgemaakt dan voorzien. Zoals bij alle grote feestelijkheden, muntten ook hier de Spanjaarden uit in hun muzikale omlijsting: een groot en jong koor gaf het beste van zichzelf met gitaren, fluit, piano, cello en de meest frisse jeugdige liedjes die je je maar kunt indenken.
Ik geef toe dat ik in het begin van de viering liever achter de piano was gekropen dan daar op mijn stoeltje te zitten in die gekke albe. Maar dat nare gevoel veranderde volledig tijdens de aanroeping van de heiligen, wanneer wij met acht plat op de grond lagen. Dat moment duurde eigenlijk niet lang genoeg. Het was een onuitwisbare ervaring van je gedragen weten door ontelbaar veel mensen, in dit leven en in het eeuwige. Al de rest ging als vanzelf, en toen wij werden aangekleed met stola en dalmatiek, voelde die albe plots veel natuurlijker aan. Dat was trouwens de grondervaring van de week daarop: te mogen voelen hoe je leven van het ene moment op het andere een dimensie bij krijgt, waar je eigenlijk zo lang naar verlangd hebt en die eigenlijk zo goed op je past.
Na de viering werden we bij typische Spaanse tapa’s uitbundig en onverdiend begroet door heel wat mensen die waren komen meevieren. Dat werd voor onze genodigden nog even voortgezet in onze communauteit. De volgende dag diende ik als diaken tijdens de Palmzondagviering in de parochie waar ik deze drie jaar in Madrid geholpen heb, Nuestra Señora de las Fuentes. Tijdens de Goede Week werden van mij dezelfde diensten gevraagd in enkele bergdorpjes en in een karmelietessenklooster in Cantabria (Noord-Spanje). Dat was een bijzondere buitenkans, die ik niet vlug zal vergeten.
Bert Daelemans sj
