Niemand zegt dat rechtop staan gemakkelijk is. Het is ook niet iets om alleen te proberen. Opvallend hoe dit beeldje niet op-zichzelf staat. Indrukwekkend hoe het plaats maakt voor een ander. Met zijn handen nodigt het uit tot een dans. Dat is de uitleg die de kunstenaar zelf geeft. “Kom en wees vrolijk en dans met mij.” Het is niet steeds gemakkelijk. Friedrich Nietzsche schreef dat de mens geroepen is om “geketend te dansen”. Hij wist heel goed hoe de mens vasthangt aan ketens waar hij niet om heeft gevraagd. Nochtans zijn we paradoxaal genoeg geroepen om te dansen, ondanks de ketens. Het is alsof het kunstwerk veel groter is dan het slanke silhouet. Het beeld schept ruimte, waar je als toeschouwer in kunt stappen. “Gij die mij ruimte schept als ik benauwd ben” (psalm 4,2) is niet alleen een mooie, maar ook een zeer terechte beschrijving van God. In plaats van zich op te blazen, maakt dit beeldje zich uiterst slank en teer, met een kordate en zelfbewuste wenk aan een medemens. Door dit te doen, maakt het beeldje God zichtbaar. “God eerbied bewijzen”, in de taal van Ignatius, is ruimte scheppen voor een ander, niet zijn ruimte benutten als blaasbalg voor je ego.