Vooral de eerste dagen was het keihard wennen aan elkaar en aan de erg beperkte voorzieningen. Een ingrijpend proces. De inleidingen van Wauthier elke morgen vóór het vertrek, een kostbare hulp. En dan stappen maar, over ruwe landwegen en steile rotspaden. Bij elke tred duwt de voet zich af van de grond onder zich : een verrijzenis in het klein, duizend keren herhaald. Een unieke ervaring van gemeenschap. Je wisselt uit : wandelstokken, indrukken, invallen. Samen bereikt de groep een nooit vermoede diepgang. Persoonlijke bezinning in een adembenemend natuurdecor met weidse vergezichten. Een weg naar het binnenste van jezelf.

Plots besef je : me wegcijferen voor anderen, ik kán het ; openkomen voor de Andere, het gebeurt. Wat je onmogelijk had geacht, voltrekt zich keer op keer : “De Heer staat mij bij: ik heb niets te vrezen ! Wat kan een mens mij aandoen?” Psalm 118 aan de lijve ondervonden. De pelgrim loopt zich los van gewoonten die ons, meestal onbewust, binden aan luxe en egoïsme. Hij loopt de echte vrijheid binnen tot de kern van alle waarheid. Hij loopt recht in de armen van God. De prachtigste ervaring hebben wij opgedaan toen iedereen apart de woestijn doortrok tussen Lladurs en Olius. De tocht eindigde met een onvergetelijke verzoeningsviering in de kerk van San Esteve.

Het lijden van de ene werd gedragen door de ganse groep en de onderlinge verstandhouding werd evangelisch. Na negen dagen doemde Montserrat vóór ons op, dreigende burcht en tegelijk wenkende belofte. Nog één helling. Nu volhouden, schouder aan schouder, één hechte marscolonne. Eindelijk ! We hebben het gehaald. Zoals bij talloze bedevaartgangers voor en na ons borrelt in ons danklied op : De Heer is genadig, eindeloos zijn erbarmen, en gaat de psalm verder : Dit is de poort van de Heer, de vromen treden er binnen. Schroomvol betreden wij de heilige woonplaats, van Hem en van zijn Moeder. Gelouterd van het bijkomstige, van ballast en zorgen bevrijd. Wij laten ons opnemen in de ruimte van zijn Liefde, verrezen tot een nieuw bestaan. Tijdens de laatste uitwisseling in onze groep trof Rietje de juiste toon : “Er is geen verrijzenis zonder Liefde”. 's Anderendaags stappen wij opnieuw in onze luxueuze bus. Het is even wennen. Hij voert ons terug naar het gewone bestaan van alledag. Alles ziet eruit als vroeger, maar wij zijn veranderd, dat maakt het verschil. Want nu weten wij het, proefondervindelijk : “De Heer staat naast mij, voor wie zou ik bang zijn?

Marcel Triest

<< terug