Audiëntie bij de paus: getuigenissen
Bevestigd in de zending
Wat een groot geschenk had de Heer voor ons in petto. Niemand van de 225 deelnemers aan de Algemene Congregatie kon zich dit voorstellen toen we, vanaf kwart over tien ‘s morgens in een vreugdevolle en broederlijke sfeer stonden aan te schuiven aan de rechterzijde van de zuilen van Sint Pieters, tussen pelgrims en toeristen.
Elkeen was in zijn hart de woorden aan het bedenken die pater Generaal in onze naam zou richten tot de Paus, alsook de woorden van de Paus tot de Generaal en onszelf, gezellen van Jezus. Eens in het salon realiseerde ik me plots dat we ons in dezelfde situatie bevonden als Ignatius en de eerste gezellen, terwijl we aan het wachten waren totdat de Paus ons opnieuw de zending zou geven die de Kerk vandaag van ons verlangt voor een grotere dienst van God en de mensheid.
Ons applaus bij zijn aankomst was de uitdrukking van de genegenheid die we hem en de Kerk toedragen. Meerdere malen antwoordde hij met diezelfde beweging van elke groet aan het godsvolk, met de handen gekruist, in een beweging vertrekkend van het hart naar ons toe. Hij ging zitten en meerdere malen ging hij opnieuw rechtstaan terwijl ons applaus verderging. Zijn verlegen en liefdevolle glimlach vertederde.
Adolfo Nicolás drukte onze dankbaarheid uit voor zijn hartelijke brief gericht aan pater Kolvenbach en aan de Congregatie en voor de uitdagingen waarop hij ons opmerkzaam maakte. Hij stelde met liefde de Sociëteit onvoorwaardelijk ten dienste van hem en van de Kerk, welwetend dat wij tegelijkertijd zondaars en geroepenen zijn.
Vervolgens luisterden we verheugd naar onze Paus Benedictus XVI die ons, in een glashelder Italiaans, bevestigde in onze zending naar de sociale en culturele grenzen van de gerechtigheid en het geloof, van de wetenschap en het Evangelie, van de dialoog met de godsdiensten en het werken aan de vrede. Net als in Aparecida herinnerde hij ons aan het primaat van de armsten in de Goede Boodschap van Jezus. Hij benadrukte ook voor ons het belang van het dienstwerk van de Geestelijke Oefeningen. Hij moedigde ons aan om verder te gaan in de uitdaging die Pater Arrupe was aangegaan in de aandacht voor de vluchtelingen. Hij vroeg ons om als lichaam de band met de Kerk en zijn Vicaris te versterken in al onze diensten. En slot, nederig erkennend hoe groots dit gebed immer blijft, bad hij, en wij allen innerlijk verbonden met hem: “Neem Heer en aanvaard … dat is mij genoeg.”
Jesús Zaglul sj
Een hartelijke en missionair onthaal!
Eerlijk gezegd, die zaterdagmorgen, de dag van onze audiëntie bij de Heilige Vader, hing er wat vrees in de lucht. Eens te meer, zou ik zeggen, heeft Benedictus XVI ons verrast; door een hartelijke, positieve en oproepende toespraak. Bij het verlaten, rond de middag, van de Clementinazaal waren de gezichten dan ook ontspannen en glimlachend. De commentaren waren gerustgesteld en optimistisch. Wat heeft de Paus gezegd aan de meer dan 200 afgevaardigden die jezuïeten uit de hele wereld vertegenwoordigen?
Eerst zijn dankbaarheid voor hun veelvuldige apostolische engagementen; zijn vertrouwen in de Sociëteit en in haar eigen charisma; Hoezeer de Kerk vandaag nood heeft aan het dienstwerk van de Sociëteit. Zo heeft de Heilige Vader niet geaarzeld om te herinneren aan de jezuïeten dat hun zending zich situeert aan de grenzen van de christenheid, geografische of culturele grenzen. Hij heeft met kracht de onlosmakelijke band benadrukt van de dienst aan het geloof en de inzet voor een meer rechtvaardige wereld, hierbij verwijzend naar de stichting van de Jesuit Refugee Service (JRS) door pater Arrupe en naar bisschoppenconferentie van Latijns Amerika in Aparecida. Hij heeft ook niet uit het oog verloren de onmisbare dialoog met de hedendaagse culturen en met de andere religieuze tradities. De talrijke Indische afgevaardigden hebben in het bijzonder gewaardeerd dat hij pater de Nobili en zijn profetische pogingen tot inculturatie in de 17de eeuw (reeds!) heeft vermeld.
Ten slotte is Benedictus XVI zo fijngevoelig geweest om te verwijzen naar wat de jezuïeten het nauwst aan het hart ligt: de Geestelijke Oefeningen van de heilige Ignatius. Hij heeft er ons in bevestigd dat zij de bron uitmaken van onze roeping en heeft ons aangemoedigd om hen te delen met alle christenen die vandaag op zoek zijn naar geestelijke verdieping. Zelf net aan het einde van de retraite die Kardinaal Vanhoye sj in het Vaticaan heeft gegeven, eindigde de Paus met het uitspreken van het mooie gebed van Ignatius: “Neem, Heer, en aanvaard “!
Meer was niet nodig opdat we zouden voelen dat de barokke engeltjes van de Clementinazaal ons tot in de hemel vervoerden … Dank, Benedictus XVI!
Josy Birsens sj
Zijn gebed en ons gebed waren één.
Gisteren was geen gewone dag voor de deelnemers aan AC 35. In plaats van ons gebruikelijke ochtendwerk, gingen we Paus Benedictus bezoeken. Er hing opwinding in de lucht toen we langs enorme trappenzalen geleid werden. Zwitserse Wachters stonden klaar. En eens we aangekomen waren in de prachtige Clementinazaal waar we de Paus zouden ontmoeten leidden adembenemend mooie fresco’s onze blik naar omhoog. Maar eens we gezeten waren en de Paus er aan kwam maakte mijn opwinding plaats voor een heel andere gemoedsgesteldheid. Dit is wat er gebeurde …
Het werd snel duidelijk, eens de Paus begon te spreken, dat hij onze taal sprak: de taal van de spiritualiteit die de heilige Ignatius ons gegeven heeft en de taal van onze zending, in het bijzonder in zijn meest recente formuleringen. Ik ging op het randje van mijn stoel zitten. In plaats van te luisteren als een opgewonden bezoeker, werd ik een en al aandacht. Het was hartverwarmend om te luisteren naar de Paus die deed wat enkel maar de meest voorkomende gastheer probeert te doen: ons te verwelkomen op een manier die toonde dat hij van tevoren aan ons had gedacht en ons nu wilde toespreken met de woorden van onze eigen identiteit en zending als jezuïeten. Dit was dialoog, geen monoloog; zorg voor ons; troostend en mild.
Bijzonder gedenkwaardig waren die momenten waar Paus Benedictus zei dat de Kerk jezuïeten nodig heeft en op hen rekent om die plaatsen te bereiken – zowel ruimtelijk als geestelijk – waar anderen ofwel niet toe komen of waar zij het moeilijk vinden om te komen. Aangrijpend was ook zijn aanmoediging dat we verder zouden werken met en voor de armen; zo ook het benadrukken dat de Geestelijke Oefeningen een geschenk zijn voor de Kerk in een geseculariseerde wereld waar God afwezig kan lijken. Het meest onvergetelijke moment was toen hij eindigde met het gebed van de heilige Ignatius, het “Neem Heer en aanvaard”. Meer nog dan het luidop te lezen, bad hij het luidop in onze aanwezigheid. Op dat ogenblik waren, op een treffende wijze, zijn gebed en ons gebed één.
Jim Corkery sj
